منتظر اس ام اس هاي شما نيز هستم

 تصميم ميگيرد به همسرش ايميل بزند . نامه را مينويسد اما در تايپ ادرس دچار اشتباه ميشود و بدون
 اينکه متوجه شود نامه را ميفرستد . در اين ضمن در گوشه اي ديگر از اين کره خاکي ، زني که تازه از
مراسم خاک سپاري همسرش به خانه باز گشته بود با اين فکر که شايد تسليتي از دوستان يا اشنايان
داشته باشه به سراغ کامپيوتر ميرود تا ايميل هاي خود را چک کند
 اما پس از خواندن اولين نامه غش ميکند و بر زمين مي افتد . پسر او با هول و هراس به سمت اتاق
 مادرش ميرود و مادرش را بر نقش زمين ميبيند و در همان حال چشمش به صفحه مانيتور مي افتد:
 گيرنده : همسر عزيزم موضوع : من رسيدم ميدونم که از گرفتن اين نامه حسابي غافلگير شدي .
راستش انها اينجا کامپيوتر دارند و هر کس به اينجا مي اد ميتونه براي عزيزانش نامه بفرسته . من همين
 الان رسيدم و همه چيز را چک کردم . همه چيز براي ورود تو رو به راهه . فردا ميبينمت .
اميدوارم سفر تو هم مثل سفر من بي خطر باشه . واي چه قدر اينجا گرمه !!!!!!

- خلاصه حرف حساب که جواب ندارد، تصمیم گرفتیم به یکی از شهرستان های اطراف برویم. تا نسوزانیم آنچه را که باید بسوزانیم. از آنجایی که خانواده ما از سطح فرهنگ بالایی در رانندگی برخوردار است. و به همه قوانین راهنمایی و رانندگی و حقوق شهروندی و از این چرت و پرت ها احترام می گذاریم. مرتکب هیچ گونه جرمی نشدیم. فقط نمی دانم چرا وقتی در بزرگراه حرکت می کردیم ماشین ها از روبروی ما می آمدند. و همه برای ما بوق می زدند. بابا گفت : عجب جامعه خلاف کاری شده اند. مادر گفت : خجالت هم چیز خوبی است، خلاف می آیند و بوق هم می زنند.

- بابا گوشی همراه رو برداشت و گفت هر چه زود تر باید به وظیفه خودم عمل کنم و این همه خلاف را به پلیس گزارش کنم. همینطور که ماشین ها داشتند خلاف می اومدند و برای ما بوق می زدند و گلاب به روتون برای ما فحش می دادند . بابای ما هم در حال رانندگی به پلیس تماس می گرفت. که ناگهان با چیزی که انتظار نداشتیم رو به رو شدیم. دیدیم پلیس بزرگراه نیز خلاف می آمد.

- من یکی که از تعجب شاخ در آوردم. پلیس هم با این خلاف کاران هم دست بود. تازه قصد داشت ما را نیز متوقف کند. ولی من به بابا گفتم پایش رروی دنده بگذارد وتخت گاز برود، که این ها همه دستشان درون یک کاسه است. شانسمان گرفت که بابای بنده سال ها در مسابقات فرمول 3 نیوتون شرکت کرده بود وگرنه از پس این همه خلافکار که خلاف می آمدند چگونه بر می آمدیم.

- مامان از ترس همچو آبشار نیاگارا مشغول ریختن عرق بود. خواهر گفت : این بی قانون ها حتی تابلو های بزرگراه را نیز بر عکس نصب کرده اند. در همین لحظه یک فروند بال گرد نیروی انتظامی از بالای سرمان کوب کوب کنان رفت و برایمان دست تکان داد. ما نیز لبخندی زدیم و برایش دست تکان دادیم. تازه داشتیم خوشحال می شدیم که این یکی دیگر با ماست، گوشتان حرف بد نشنود، ندا آمد که ای اهل خلاف بایستید وگرنه بدبخت می شوید. دیگر طاقت این همه ذلت و خواری را نداشتیم. سر و گردن خویش را از ماشین بردم بیرون و خواستم رو به بالا هر چه از دهنم در میاد بهش بگم. که به علت سرعت بالای ماشین چشم ها و دهانم باز نمی شد و ...

- همینطور که داشتیم در مقابل این ننگ از خود استقامت نشان می دادیم. متوجه شدیم که دیگر ماشینی از روبرو نمی آید. دست هایمان را بالا بردیم و به هم زدیم در حالی که آواز هورا بر سر نهاده بودیم. و در این خیال بودیم که ماشین های خلافکار دیگر تمام شده اند و به اشتباهشان پی برده اند. نور زیادی بر صورتمان افتاد و تعداد زیادی از ماشین های نظامی جلوی راهمان را بسته بودند. نه راه پس بود و نه راه پیش ! بعد از یک مشاوره و مباحثه تصمیم گرفتیم، چشم های خویش را ببندیم و بلند و بلند داد بزنیم : آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ ..............

- ماشین در یک اپسیلون متری نیروی پلیس متوقف شد و ما را به طرز خیلی خشن از ماشین پیاده کردند. من که می دونم اسلحه هاشون تقلبی بود، به نظر من این ها اصلا پلیس نبودند. پلیس بزرگراه فقط یک تابلوی ایست داره نه این همه تشکیلات! چاره ای نبود، با وجودی که ما خلاف کار نبودیم. باید معذرت خواهی می کردیم. بابا گفت: تو رو خدا جناب سرهنگ، مریض داریم. عجله داشتیم. و ...

این طور شد که گفتند : اگر واقعا اینجوری که برید. و ما را آزاد کردند. من همیشه به بابا می گم که نمی خواد از این فرهنگ بالای خودش تو جاده ها استفاده کنه ! آخه بابام آیین نامه خیابون های بریتانیای کبیر رو که ماشین ها از اونطرف می رن رو مطالعه کرده بود. ولی خب همه که مثل ما فرهنگ بالای اروپایی نداشتند.

- از سر برگشت هم که یه بار گفتند سهمیه سفر می دیم یه بار گفتند نمی دیم ما که پاک گیج شده بودیم. تصمیم نداشتیم برگردیم. اما من خیلی اصرار کردم که با سهمیه سوخت یکی از آشنایان که در راهنمایی و رانندگی کار می کند بنزین بزنیم و بیایم.

- نتیجه پایانی : زود رسیدن بهتر از دیر رسیدن است. و از طرفی دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدن است. پس زود رسیدن بهتر از هرگز نرسیدن است.